27 lat temu zginął Andrzej Czok

Andrzej Czok urodził się 11 listopada 1948 roku w Zabrzu. Był związany z gliwickim Klubem Wysokogórskim. Zmarł na obrzęk płuc 11 stycznia 1986 r. podczas zimowej wyprawy na Kanczendzongę (8586 m n.p.m).

Czok został Taternikiem w 1970 r. Do jego najważniejszych osiągnieć w Tatrach zalicza się:

• 1973 – nowa droga na Młynarczyku
• 1975 – nowa droga na Żabiej Turni Mięguszowieckiej
• 1976 – nowa droga na Ramieniu Krywania
• 1974 – pierwsze przejście zimowe środka północnej ściany drogą Kurczaba Wielkiej Jaworowej Turni.

Poza Tatrami wspinał w Dolomitach i Alpach Zachodnich, później w Pamirze, Andach, Himalajach i Karakorum. Trzy z czterech zdobytych przez siebie ośmiotysięczników zdobył z Jerzym Kukuczką: Lhotse w 1979, rok później Everest, 21 stycznia 1985 r. Dhaulagiri (pierwsze zimowe wejście). 3 lata wcześniej Czok wszedł samotnie na Makalu.

Podczas zimowej wyprawy na Dhaulagiri Andrzej Czok doznał poważnych odmrożeń, w wyniku których stracił części pięciu palców u obu stóp. Mimo tego już rok później wziął udział w zimowej wyprawie naKanczendzonga. Skończyło się to tragicznie – Czok zasłabł po dotarciu do obozu IV. Po wycofaniu się z drogi na szczyt zmarł 11 stycznia 1986 w obozie III na obrzęk płuc. Jego ciało spoczęło w szczelinie lodowej na południowej ścianie Kanczendzongi.

Patrycja Konopka

Andrzej Czok (z prawej) z Jerzym Kukuczką podczas wyprawy na Mount Everest z wiosny 1980 roku. 19 maja 1980 roku zdobyli szczyt nową drogą